SOKAK OYUNLARI

Bizden sonraki nesile bırakmamız gerekenler neler? Üzerimize düşen görevleri yeterince yerine getiriyor muyuz? Kendinize bu soruları hiç sordunuz mu? Sizce ev, arsa tarla, para yeterli mi? Çocukluğumuzun oyunlarını da öğretsek, mirasımızın bir parçası da bu oyunlar olsa fena mı olur? Yoksa; "ben çocukluğumu doya doya yaşadım. Ne yapalım, onların zamanı da böyle, bilgisayar başında, elinde telefon, tabletle geçecek" diyerek, kendimizi samimiyetsiz bir kandırmacanın içine mi sokuyoruz? Ya da "zaten sevmezdim o oyunları hep beni ebe yaparlardı" diye sinir olduğunuzdan mı öğretmek istemiyorsunuz? Biraz gerçekçi bakabildiğimizde, onları sırf kendimizi düşündüğümüzden, sanki zamanmızı boşa harcıyor gibi hissettiğimizden,başımıza icad çıkartmayalım diye evlatlarımızın bağışıklık sistemine bile olumlu etkilerinin olacağı bu imkandan mahrum bıraktığımızı göreceğiz. Evet zaman değişiyor, oyunlar da bununla paralel değişiyor olabilir. Hatta ben teknolojik oyuncaklara da karşı değilim. Söylemek istediğim;hayatımızın en önemli varlıkları olan, çocuklarımız için kullanacağımız zamanı onlardan esirgemeyelim. Meslek hayatına atıldıklarında, ya da okullarında ister istemez teknolojiyle içli dışlı olacaklar zaten. Bizlerin çocukken neler yaptığımzı onlardan gizliyor gibi davranmanın bir anlamı yok ki, sanki utanılacak bir şeymiş gibi. Tamam, belki biraz dalga geçecekler, bizim oyunlarımız onlara belki ilkel de gelecek ama biz yine de öğretelim, tercihi onlara bırakalım. İster oynasınlar, ister oynamasınlar. Saklambaçı, dalyayı, ip atlamayı, yakartopu, daha nicelerini bilmeleri onlara nasıl bir zarar verebilir ki? Bize zarar vermedi sonuçta. Zarar vermenin aksine, takım çalışmasını, insan ilişkilerini öğrenmesinin, eminim hayata dair faydası bile olacaktır. Hele fiziki açıdan sağlayacağı faydalar sanırım say say bitmez. Dengesini sağlamasına, obeziteden korunmasına, fazla enerjisini atmasına, boşaltım sistemine, sinir sistemine vs vs. Ben bu konuda uzman değilim, inanmayabilirsiniz ama uydurduğumu düşünen varsa, bir uzmanla konuşmanız daha sağlıklı olacaktır. Bunları ya da bunlara yakın şeyleri duyacaksınız. Ben sadece gelenekselci bir yapyıa sahibim. Sokak oyunları oynadğımız arkadaşlarım Orbay, Tevfik, Hüseyin, Hakan, Füsun, Alev`le hala görüştüğümüz halde, daha sonra hayatıma giren bir çok kişinin adını bile hatırlamıyor olmam da, bu oyunları oynadığımız zamanlardaki arkadaşĺarımızla olan çıkarsız sevgilerimizden doğan arkadaşlıklarımızdan kaynaklandığını bildiğimiz halde, canımızdan çok sevdiğimiz evlatlarımızı bu dostluklardan mahrum etmemiz, hatta belki de onları yalnızlğa sürüklememiz bencillik olmuyor mu? Sanki birazcık da mirasımızdan mahrum ediyoruz gibi hissetmenize sebep olmuyor mu? PAZARTESİ GÜNÜ YAZIMIN BAŞLIĞI "DOMATES,BİBER,PATLICAN" Hakan Algan Resmi Web Sitesi