OH BE, AĞRIM VAR

Hem de o kadar çok ki, mutluluktan uçuyorum. Aslında her ne kadar can sıkıcı bir durum gibi gözükse de, gerçekçi bir gözle baktığımızda, sevindirici bile olabilecek durum. MS teşhisinin konduğu ilk günden beri, rahmetli babamın; "marifetmiş gibi herkese söyleme" demesine rağmen bir çok arkadaşımın yaptığının aksine, bu rahatsızlığımı hiç kimseden saklamadım. Ne kız arkadaşlarımdan, ne iş verenimden, ne de yeni tanıştıklarımdan. Rahatsızlığı olan bazı insanlar da, bunu kimseden saklamıyor. Hatta bire bin katıp anlatmayı tercih edenler bile var içlerinde. Onların amacı başka olabiliyor. Ben işverenim bu durumuma göre benim için yatırım yapsın, kız arkadaşım durumumu en başından bilsin ki, ona göre yolumuzu çizelin diye hiç gizleme gereği duymadım. Düşünsenize, bir iş yerine en alt görevde de başlasanız, en üstte de, çalıştığınız konuma göre size bir yatırım yapacaklar. Bunu da araya sıkıştırdıktan sonra konuya geri döneyim. MS hastası olduğumu söylemem gerekiyordu ki, yazıyı okuyanlar, "adamın tuzu kuru üfürüyor, ağrı nedir bilmiyor" demesinler. Bazı zamanlar oluyor ki, ağrıdan ölüyorum. Özellikle bacaklarımı "kes, at" daha iyi dedirtecek kadar. Sapık mı, mazoşist mi bu adam demeyip, hedefe 180 derecelik bir açıyla tekrar bakın. Bir ağrı varsa, ağrının olduğu yerde halâ bir yaşam var demek değil mi? Yaşıyor ki, ağrıyor. Hiç hissetmesek çok daha kötü. Şükürler olsun ki, hissedebileceğimiz bir kolumuz, bacağımız var anlamına geliyor benim için. Ağrısın, geçer... Hakan Algan Resmi Web Sitesi