Ana içeriğe atla

İKİNCİ KİTABIMIN TEŞEKKÜR BÖLÜMÜ



Aslında belki de farkında olmadan yaptığımız büyük bir hata var. O da arkadaşlık ve dostluk kavramlarını birbirine karıştırıyoruz. Birisiyle samimiyetimiz biraz ilerledi mi, kolaylıkla onu dost kategorisine koyuveriyoruz hemen. Halbuki; dostluklar zaman ister, zorluklar karşısında yaşam ister, çıkar çatışmalarında fedakarlık ister.. O kadar kolay değildir birileri ile dost olmak. İşte mutluluklarımızı belirleyenlerdir dostlar.
İlk kitabımı yazdığımda en büyük destekçilerimden birisi ise TAI personeli gurubu idi. Okurlarımın Facebook sayfamızda paylaştığı, kitapla çekilmiş olan resimlerin ilki; TAI TEDARİK KIZLARINDAN Çağla Kuter Göçer`den geldi. Arkasından tüm okurlarım kitapla çekilmiş resimlerini, yorumlarını da ekleyerek bu sayfada paylaşmaya başladı. Bu da çok ilginç bir tanıtım oldu. Ayrıca çok yaratıcı resim ve yorumlar gelmeye başladı. Dolayısıyla da belki de kitap okumayı daha eğlenceli hale getirdi.
Peşinden Atilla beyin başkanlığını yaptığı TYGD`nin, Enhar  Ulusoy hanımın organizasyonu ile TAI`de düzenlediği imza ve söyleşi gününde ise, oradan ayrılmak bile gelmedi içimden. O kadar sıcak bir ortamdı ki; sanki yıllardır ben de orada, onlarla birlikte çalışıyormuşum gibi hissettim. Kusursuz bir organizasyona imza attılar. Bu sıcak ortama ulaştıran adaşım Hakan ARAL ve beni karşılayanların içerisinde bulunan Fazlı ÇETİN bey`in bana yaklaşımlarından belliydi zaten günün güzel geçeceği.
Hele kitabımla fotoğraf çektirmek için ofise futbol topu bulup, getiren Fulya Karakullukçu. Bu kitabı gördüğünde, umarım sözünde durup kale önünde resim çektirirsin. Bak ben sözümde durdum ve ikinci kitabı yazdım.
Ablamın evine kadar geldiği halde, söz verdiğim saatte gelemeyip geciktiğim ve ailenin akşam yemeğini geç yemesine sebep olduğum için özür dilerim Belma KARAÇAM. Ama benim suçum değildi. Levent yüzünden oldu. İlk fırsatta Levent`in size gelip, akşam yemeği yapması gerekiyor. (Laf aramızda, Balık işini iyi beceriyor)
Benim için unutulmaz anlardan birisiydi; hediye ettiğiniz Fenerbahçe askılı kimlik kartlığı ve şu anda evimin en güzel yerlerinden birinde duruyor Cihan ve Selin Mendi çifti.
D&R ları takip edip, oradan kitabımı ilk alan Meltem hanım; acele etmene gerek yoktu, yürüyerek de gelsen zaten seninle tanışmak için beklerdim.
Denizli`den kitabıma ulaşmak için o kadar çaba sarf eden Murat bey, babanızın bu kitabı okumuş olmasını ben de çok isterdim.
Gülmeye devam etmek için kitabı tersten de okumaya çalışarak, benim de gülmeme sebep olan E. Handan USANMAZ; umarım bu kitap da az da olsa yüzünüz de bir gülücüğe sebep olur.
Gerçekten lezzetli bir günün lezzetli bir öğlen yemeği idi Selmin hanım.
Filiz hanım; sanırım dost kitap evlerinden kitaba ulaşanlar da en az benim kadar size teşekkür borçludur.
Siftah sizden, bereket Allah`tan Nilgün hanım.
Derya Üstün, Emel Çengel, Aylin Sürüm, Semra Ülger ve Nigar Cinaş; kitabımla Adriana Lima resim çektirse bu kadar güzel olmazdı sanırım. (Adriana`nın benimle resim çektirmesini tercih ederim, o da ayrı tabi..)
 Ayşen Buharalı ve beşi bir yerde ekibi; beşi bir yerde sadece düğünlerde olur sanırdım meğer ofis ortamında da oluyormuş. Üstelik çok daha değerlisiymiş bu…( Ayşen hanım, bu arada kuracağım şirkete pazarlama ve satış müdürü olmak için hazırlıklarınıza başlamışsınızdır umarım.)
Şenil hanım Hollanda`ya tanıtım ofisi açsam bu kadar etkili olmazdı sanırım.
Yüz yüze tanışmadan önce televizyon programına bağlanarak tanıştığımız Mehtap Metin, sorduğunuz ikinci kitabı okuduğunuzda beğenirsiniz umarım.
Hepinize bana yaşattığınız bu haz için çok teşekkür ederim. Herkese nasip olmayacak bir duyguydu.
Bütün bu insanlar, ablamın dostlarıydı. Beni tanımamalarına rağmen, benim için çırpındılar ve kitabımın tanınması konusunda lokomotif oldular. Neden? Yıllara dayanan bir sürenin verdiği; samimiyet, iş arkadaşlığı, özel hayatlarındaki arkadaşlıkları sonucunda oluşan dostluklardan dolayı.
Hele MSdaşlarım; umarım hiç birinizi kırmamışımdır. Bana gelen tepkiler olumluydu ve bu tepkileriniz belki de ikinci kitabı yazmama sebep oldu.
Öyle gizemli gizemli resim çektirip adını vermek istemeyen bir okur diye başlayan yorumu yapan kişi; ben seni tanıyorum. Bildiğin bizim Edasın sen.
Almanya ile aramızda diplomatik kriz çıkmadan kitabın oralara kadar gitmesini sağlayan Esra Gökbay Güner; Türkiye seninle gurur duyuyor.
Aslı; nasıl olsa meyhaneye girerken de çıkarken de sallanıyoruz. Takılma böyle şeylere.
Ardahandan bile kitabıma ulaşmaya çalışan Ayşe hanım; bu kitaba çok daha çabuk ulaşacaksınız.
Meslektaşlarıma da ilk kitabı ulaştırmama yardımcı olan Ümit Portakal, Akın Mızraklı,
Yurdanur Çağlayan; kitabımı Seda AKGÜL`ün programında tanıtılması için sabah sabah stüdyoya kadar götürüp, bana yaptığınız sürpriz benim için unutulmaz anlardandı.
Hamdi ve Ikra; olmaz denenleri olur yapan çift; ömür boyu mutluluklar dilerim size.
Sayın Nazan Şara Şatana; o güzel röportaj ve desteğiniz nasıl göz ardı edilebilir ki?
İlk kitabımın ve MS hastalığının tanıtımında programına davet ederek destek olan sayın Arzu Özer Yıldız, bana göre kanalın en güzel televizyoncularındansınız.
Müge Gırgıç Palalar kanalda sizin gibi bir çiçek varken, portakal çiçeğine ne gerek var?
Şebnem Yiğit hanımefendi; sağlık konulu bir program ancak bu kadar eğlenceli olabilirdi.
Sayın Seda AKGÜL; kitabım güzelliğinizin yanında biraz gölgede kaldı ama olsun.
Rahatsızlığımın başından beri, MS hastasının neler yapabileceği konusunda tüm hastalarına destek olduğu gibi benden de desteğini esirgemeyen, ülkemizin bu konudaki önde gelen hekimlerinden Sayın Rana KARABUDAK; yüzünüzü kara çıkartmamaya çalışacağım.
Gerek bu kitabımda, gerekse ilk kitabımın ikinci ve üçüncü baskılarında hiçbir menfaat beklemeksizin gecesini gündüzüne katarak basıma hazırlayıp, daha sonra da dağıtım firmasına ulaşasıya kadar da işin peşini bırakmayan M. Levent TAMER`e de iki çift laf etmeden geçemeyeceğim; O akşam yaptığın balık pişmemişti…
Ve daha isimlerini yazmaya kalktığımda bir kitap daha oluşturabileceğim başta ana yarılarım; Nazan Topçuoğlu, Rezzan Baran, Ferzan Aydın teyzelerim ve çocukluk arkadaşlarım Hüseyin Efeoğlu, Orbay Önder, Tevfik Özer olmak üzere tüm arkadaşlarım, okurlarım; ilginize ve verdiğiniz desteğe sonsuz;

TEŞEKKÜRLER

Hakan ALGAN

www.hakanalgan.com.tr

facebook.com/alganhakan

Twitter : @alganhakann

Instagram: @alganhakann

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

DUVAR En yararlı, bir o kadar da zaŕarlıdır duvar örmek. O nasıl oluyor diyenleri duyar gibiyim. Kullanıma bağlı. Duvarı nereye ördün? Ne kadar ördün vs, vs. Gizlenmek için mi, örtünmek için mi ördün? Sana zarar verecek doza göre, seni görmemesini mi, yoksa ulaşıp da zarar vermemesini mi istiyorsun? Önce buna karar verip ona göre örmeli duvarı. çok güçlüyse o duvarı aşamamalı.Bana bulaşmasın, geçsin gitsin diyorsan sağlamlığı önemlı değil. Görmesin yeter. Önemli olan doğru tehlikeyi tesbit edersen ona göre duvar örmek. İşte o zaman yararlı olur.

ENERJİ VAMPİRLERİ

  ... Adı ürkütücü değil mi? Aslında vampirler kadar olmasa da bunlar da korunmazsak az zarar vermez bize. Canlı ya da cansız her şeyin arasında bir enerji alış verişi olduğu zaten ıspatlanmış. İnsanlar arasında da bu alış veriş vardır. Siz de fark etmişsinizdir. Bazılarının yanında kendimizi çok mutlu hissederiz ve hemen "Ne kadar pozitif birisi" derız. Hatta fırsatını buldukça O'nu görmek isteriz. Bunun tam tersi, aynı ortamda bulunduğumuzda, neredeyse yaşama sevincimizin bile tükendiğini hissettiğimiz insanlar vardır. Onların enerji kaynağı diğer insanlardır. Gerek konuşmalarıyla, gerek tavırlarıyla sizdeki enerjiyi tüketir, kendileriyse sanki depoyu fullemiş gibi kalkar masadan. Artık tükenmiş gibi hissedersiniz kendinizi. Bunlar en yakınlarınız bile olabilir. Çoğu farkında bile olmadan yapar bunu. Çünkü kendisini bu şekilde iyi hisseder. Bu insanlar kanınızı emip öldürmez ama, enerjinizi emip, tüketir. Tercih meselesi ama bana sorarsanız; "sana doyum olmaz, ben ...

BAKIŞ AÇISI

  Akşama kadar ne çok şeye şahit oluyoruz gözlerimizle. Hepsini de gördüğümüzü sanıyoruz ama onun arkasında ya da yanında duranları da görüyor muyuz? Belki de göremediğimizden kahraman sandıklarımız kâbusumuz, kâbusumuz sandıklarımız da aslında kahramanımız ama biz farkında değiliz. Bunu fark edebilmemiz için sanki arkasına bakıp da değerlendirmemiz gerekmiyor mu? Ya da açımızı değıştirip, yanĺarına da bakmamız. Ne çok şey saklanabiliyor oralara. O yüzden karşılaştıklarımızın sağına, soluna, arkasına bakıp, sadece ön cephesinde gördüklerimizle değerlendirmesek daha sağlıklı değerlendirebiliriz sanki. Böylece kahramanımızı da, kâbusumuzu da ayırt edebiliriz. Sadece bakarken boynumuzu hafifçe sağa, sola eğmemiz ve arkasına dolaşıp bakmamız yeterli. Hakan ALGAN Resmi internet sitesi